مستی اشرافی گری

شاید نزدیک به سه دهه است که عالی ترین مقام رسمی این کشور درباره ی خطرات وآسیب های اشرافی گری هشدار میدهند و حتی در برخی موارد با شدیدترین خطاب ها این رویه را مذمت میکنند و با تعبیر" مستی" توصیفش میکنند . وقتی تعبیر "مستی" به کار برده می شود، بدین معناست که مسئله صرفاً کمی بیشتر از حقوق گرفتن از بیت المال نیست؛ مسئله، مسیری است که به ایجاد طبقه ای بی درد و ویژه خوار می انجامد که نه تنها درکی از مردم ندارند، که تمام همّ و غمّشان به جای خدمت به ملت، پُر کردن هر چه بیشتر جیب خود و نزدیکانشان می شود. مستی، نوعی از خودبیگانگی و از خود بی خود شدن و غرق در منافع و لذات شخصی و قبیله ای بودن است. یک وقت شهید رجایی به عنوان الگو مطرح می شود که در اوج ساده زیستی تمام وجودش و دغدغه اش خدمت به مردم است؛ یک وقت کسانی از راه می رسند که به مسئولیت ها به چشم فرصت نگاه می کنند و صدایی جز صدای سکه هایی که روی هم می گذارند، اساساً نمی شنوند؛ چنین وضعیتی "مستی" است. اینکه کسانی اساساً خود را مستحق حقوق های نجومی قلمداد کنند و سینه جلو بیاندازند که ما فقط این قدر می گرفتیم(!) و حقمان بیشتر هم بود، نشانه و ظهور همین مستی است اما قضیه به همین جا ختم نمیشود و این مستی با خودش خوی وخصلتی هم می آورد که معمار همین نظام و انقلاب از آن نهی مینمود و میفرمود: "آن روزی که دولت ما توجه به کاخ پیدا کرد، آن روز است که باید ما فاتحۀ دولت و ملت را بخوانیم. آن روزی که رئیس جمهور ما خدای نخواسته، از آن خوی کوخ نشینی بیرون برود و به کاخ نشینی توجه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند پیدا می شود. آن روزی که مجلسیان خوی کاخ نشینی پیدا کنند خدای نخواسته، و از این خوی ارزندۀ کوخ نشینی بیرون بروند، آن روز است که ما برای این کشور باید فاتحه بخوانیم"چرا که چنین مدیرانی نه تنها با تواضع خود را خادم مردم نمی دانند بلکه منّت بر سر مردم هم می گذارند. نگاه اینان به توده های مردم نگاهی از بالا به پایین و تحقیرآمیز است. تجلی چنین نگاهی می شود آن جمله ی یکی از مسئولینِ سال های اصلاحات که با بیانی تمسخرآمیز می گفت اگر مرگ موش هم توزیع کنید، مردم صف می کشند!!!!

.

از اول پیروزی انقلاب، امام تکیهی بر طبقات ضعیف را تاکید میکردند، ، توصیه کردند. تعبیر "پابرهنگان" و "کوخنشینان" جزو تعبیراتی بود که در کلام امام بارها و بارها تکرار شد. به مسئولین اصرار داشتند که به طبقات محروم برسید و از اشرافیگری پرهیز کنید. و قطعا و صد در صد آفت مسئولیت در نظامی که متکی به آراء مردم است، این است که مسئولین به فکر رفاه شخصی بیفتند؛ به فکر جمعآوری برای خودشان بیفتند؛ درهوس زندگی اشرافیگری، به این در و آن در بزنند. و امام خودشان جزو اولین نفراتی بودند که عامل به سیره ی مکتب علوی و دوری از حرص دنیا طلبی بودند و از این آفت بکلی برکنار ماندند و مسئولین کشور را هم بارها توصیه می کرد که به کاخنشینی و به اشرافیگری تمایل پیدا نکنند، سرگرم مالاندوزی نشوند، با مردم ارتباط نزدیک داشته باشند

مردمی بودن از ویژگی های مهم انقلاب اسلامی است. دوران جمهوری اسلامی یعنی دوران حاکمیت آن کسانی که از مردمند، با مردمند، منتخب مردمند، در کنار مردمند، رفتارشان شبیه رفتار مردم است. این، معنای مردمی است یعنی مسئولان نظام از مردم و نزدیک به مردم باشند، خوی اشرافیگری، خوی جدائی از مردم، خوی بی اعتنائی و تحقیر مردم در آنها نباشد ولازمه ی مردمی بودن، زندگی کردن در سطح متوسط مردم است.

وقتی مستی اشرافی گری گسترش پیدا کرد و خوی کاخ نشینی رواج یافت، پیوندها با مردم گسسته خواهد شد و دیگر دغدغه ی مسئولین دغدغه های مردم نخواهد بود. در مقابل مردم نیز مسئولین را از خود نخواهند دانست و به آنان به چشم امانت داران بیت المال و دلسوزان ملت نگاه نخواهند کرد.

در چنین شرایطی سخن گفتن از عدالت اجتماعی مسخره خواهد بود. کدام عدالت وقتی عده ای از مسئولین کشور غرق در اشرافی گری و مست از مواهب بیت المال ند و عده ای دیگر غرق در مشکلات معیشتی خویش. در چنین وضعیتی، بی اعتمادی مردم ، ماحصل آن چیزی است که عده ای زیاده خواه کاخ نشین به بار آورده اند و تا وقتی که چنین کسانی بر مناصب حکومتی تکیه زده اند به قول حضرت امام باید فاتحه ی این ملت را خواند .

بچه رزمنده...